„Er ţetta veđur ekki ósúmm,“ spurđi táningsdrengur mig í biđskýlinu í morgun. „Ósúmm?!,“ hváđi ég í forundran. „Hvađa fjandans orđskrípi er ţađ ónytjungurinn ţinn? Kanntu ekki ađ mćla á íslenska tungu? Er ćska ţessa lands orđin fullkomlega gegnsýrđ af amerískum slettum og nauđgun íslenskunnar? Kanntu ekki ađ tala? Varstu kannski ađ horfa á RÚV apakötturinn ţinn? OFSÚMM áttu ađ segja drengstauli.“
Hann starđi á mig tómum augum og sparkađi í sköflunginn á mér.
Ég grét mig í svefn í nótt.
Ég saknađi Skjás eins svo skelfilega.
Sérstaklega auglýsinganna.
Ég vissi ekki ađ ţađ vćri hćgt ađ pissa í sig af gremju út í óréttlćti heimsins. Ţá veit mađur ţađ.