Kosiđ hef ég kúkalabba
kjána, bjána, idíjóta
sem skrökva, ljúga, ginna, gabba
gefin loforđ svíkja, brjóta.

Enda sjálfur aligrís
sem ekkert skárra kýs.

Skrambans, ćtlađi ađ elda jólasúpuna fyrir mömmu og stjúpa, en fattađi ţá ađ ég á ekki jesserót. Hvar fćst svoleiđis? ...Eđa á mađur bara ađ nota gulrót?

Hrínum, hrínum, hemjum ekki grátinn,
harmur er ađ sliga Pyongyangborg.
Kommúnismans fallinn kćrleiksdátinn,
Kórea, hin nyrđri, lostin sorg.
Vasaklútinn vildi ég gefa til
ađ vera kominn yfir hann Kim Jong-il.
Vćnsta klútinn vildi ég gefa til
ađ vera kominn yfir hann Kim Jong-il.

Ég vil ađ gefnu tilefni ítreka ađ jólin eru fćđingarhátíđ mín – ekki Icesave.

Bara eitt, örstutt. Nćst ţegar ţiđ grafiđ mig upp, til ađ tékka á arsenikeitrun, geimverufingraförum, skotsárum eđa svoleiđis dótaríi. Nenniđi ađ láta mig fá ćpadd áđur en ţiđ mokiđ mig aftur niđur.

Skrambinn, ef ég hefđi nú bara tekiđ stefnuna á Kepler 22b í stađinn fyrir ţetta volađa skítasker. Ţá vćrum viđ ţar núna í góđu flippi í brakandi blíđu.

Ađ ţví gefnu reyndar ađ knörrinn hefđi náđ ljóshrađa, eđa ţar um bil.

Get ég fengiđ eitt á hreint?

Mega krakkarnir mínir syngja „Bíddu pabbi“ og „Pabbi ţarf ađ vinna“ í skólanum? Og hvađ međ „Afi minn fór á honum rauđ?“

Ţetta er pínu ruglingslegt.

Á degi ţessum dunda ég mér gjarna
viđ draumkennt, pínu klćmiđ, vísnahnođ.
En ţó ađ ég sé ţjóđkunn ljóđastjarna
ţykir mér ţađ bragđdauft andans sođ.
Versin eru vćmin eins og múffa
ţar vega orđin létt sem fiđur hrafns.
En lengi tekur viđ mín skáldaskúffa
og skýlir ţeim – og frćgđ míns góđa nafns.

Mylsnufan sendi:
„Heill ţér Mylsnudreifari, rödd móđurmálsins, verndara tungunnar. Mylsnufan horfđi á ambögunámuna Dans, dans, dans á laugardagskvöld. Ekki var ţađ mikil skemmtun. Réttast vćri ađ allir stjórnendurnir í Efstaleiti tćkju pokann sinn međ málfarsráđunautnum sem virđist algerlega heillum horfinn. Ţví heitir ţessi ţáttur Dans, dans, dans? Ţarna er í ţrígang klifađ á ömurlegri dönskuslettu, dans, sem er í besta falli grátleg tilraun til ađ alţjóđavćđa hiđ ÍSLENSKA orđ sem ÍSLENDINGAR á ÍSLANDI skilja og ţekkja; hrynskak. Ţátturinn á vitaskuld ađ heita Hrynskak, hrynskak, hrynskak. Eđa ef til vill Dansk, dansk, dansk?“

Já, ţađ vćri ef til vill ráđlegt, ţykir Mylsnudreifara, sem er allskostar ótengdur Mylsnufan ţví hann er alls ekki Mylsnudreifari sjálfur, heldur bláókunnugur mađur úti í bć.

Mjög mér leiđast ljóđahöld
um langa, stranga gróđaöld.
Heldur kýs ég fljóđafjöld
og flennisturlađ sóđakvöld.

Mér finnt ég vera
jólakúla sem snjóar
ţegar hún er hrist.

Laus viđ kvabb og kjass ég er,
kertaljós og hórerí.
Ţađ vćri ráđ ađ veita hér
viđvarandi kvennafrí.

Til hinstu hvílu Gaddafi er genginn
gćđablóđ nú ţekur elsku drenginn.
Traustur vinur horfinn hugskotssjónum
– minn hugur er hjá vígaamasónum.