Mér finnst gott ađ maula ís,
mikiđ fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikiđ er ţađ gaman.
Er annars ađ pćla í ţví hvort ţetta „sko“ eigi kannski ekkert heima ţarna. Ţađ er náttúrulega danska.
Mćtti á Austurvöll mér til heilsubótar og sjálfstyrkingar.
Hnođađi meir ađ segja vćnan snjóbolta og dúndrađi í dönsku krúnuna, sem enn hvílir á Alţingishúsinu – okkur til háđungar og skammar.
Helvíti hressandi. Kallinn er ennţá međ ţetta.
Yfir landiđ leggur daun
af langvinnri heimsins magapínu.
Hann skammtar okkur ofurlaun
af ómćldu vanţakklćti sínu.
Ef umferđ um líf ţitt er erfiđ og ţung
og illfćrt ađ koma sér héđan.
Leggđu ţá sköfu ađ skeggjuđum pung
uns sköllóttur ertu ađ neđan.
Opnast ţá heimsins hýrasta braut
– hólpinn ţú gengur í burtu.
En ólukkans lággresiđ, lođiđ í graut
liggur í hversdagsins sturtu.