Einhverjir hafa velt því fyrir sér hvaða skoðanir ég hafi á Evrópusambandsaðild Íslands, jafnvel gert mér þær upp. Ranglega.
Vitanlega styð ég hana heils hugar. Enda heyrir Evrópa blessunin ekki undir Danmörku, að því er ég best veit.
Aukinheldur treysti ég Evrópusambandinu töluvert betur til að glopra ekki niður sjálfstæði Íslands; þjóð, tungu og sögu, en þvermóðskufullum og valdagírugum bavíönum, svona almennt séð. Gildir þá einu hvort umræddir bavíanar eru íslenskir eða danskir.
Mylsnufan sendi:
„Heill þér Mylsnudreifari, rödd móðurmálsins, verndara tungunnar. Mylsnufan horfði á ambögunámuna Dans, dans, dans á laugardagskvöld. Ekki var það mikil skemmtun. Réttast væri að allir stjórnendurnir í Efstaleiti tækju pokann sinn með málfarsráðunautnum sem virðist algerlega heillum horfinn. Því heitir þessi þáttur Dans, dans, dans? Þarna er í þrígang klifað á ömurlegri dönskuslettu, dans, sem er í besta falli grátleg tilraun til að alþjóðavæða hið ÍSLENSKA orð sem ÍSLENDINGAR á ÍSLANDI skilja og þekkja; hrynskak. Þátturinn á vitaskuld að heita Hrynskak, hrynskak, hrynskak. Eða ef til vill Dansk, dansk, dansk?“
Já, það væri ef til vill ráðlegt, þykir Mylsnudreifara, sem er allskostar ótengdur Mylsnufan því hann er alls ekki Mylsnudreifari sjálfur, heldur bláókunnugur maður úti í bæ.
Ef ykkur vantar heilræði um hvar er best að skera niður þessa dagana, þá mæli ég persónulega með þjóðkirkjunni.
Svona ykkur að segja er hún ekki alveg að dansa – eða svo segir pabbi minn að minnsta kosti.