Kreppan holdgervist
í öskrum alþýðunnar
á baðvoginni.

Vér mótmælum, allir sem einn
órétti, spillingu, valdi.
Hér kvenmaður næst ekki neinn
nema gegn ást, eður gjaldi.

Bjartur dagur(,) bónda rís
bíða kvenna störfin þung;
að grípa flís á feitum sauð
og fitla ögn við súran pung

Búið að hækka kardemommudropana! Og það rétt fyrir helgi!

Svona fer maður ekki með þjóðskáld!

Af hverju þarf nú endilega að klína þessum bannsetta degi íslenskrar tungu upp á afmælið mitt? Geta þeir ekki níðst á einhverju öðru þjóðskáldi með þessari plebbalegu þjóðrembu sinni?

Ég hef raunar ákveðnar hugmyndir um það hvert þeir geta troðið þessari tungu sinni. En ég er of kurteist til að orða það á internetinu.

Fjær er nú fornri
frægð sinni
þjóð í djúpri dellu;
ólánsmistur
auðs og fjárglæfra
sveipar Svörtuloft.

Fráleitt axlar ábyrgð
eigin klúðurs
ráðþrota ráðherrafans;
en öll þeirra óráð
fær alþjóð
um eilífð upp borgað.

Landsins orðstír óðum deyr
ástandið er skósvart.
Hnípinn muldrar greyið Geir
– það gerðist bara óvart.

Jæja, þá er líka búið að taka af manni amfetamínið.

Hvað verður það næst? Brennivínið? Kardemommudroparnir? Heita vatnið?

Gráta nú gammar
glófjaðrir horfnar
þung falla él til jarðar.
Heillum er horfin
hugsýn fögur
skilja að skiptum bræður

Fokk minn einasti hvað ég ætla að hrynja í það í kvöld.

Ég hef ákveðið að uppfæra orðaforða minn til að vera í takt við tímann: Í stað þess að segja „Segðu...“ þegar ég er sammála síðasta ræðumanni segi ég núna „Heldurðu...“ Miklu meira inn.

Gerði mér lítið fyrir árla morguns og meig hressilega á styttuna af listaskáldinu góða í Hljómskálagarðinum. Það þótti mér fyndið.

Um þrengsli siglir þjóðarfley.
Þyrsti mig í sopa;
í klukkubúðum kaupi ei
kardemommudropa.