Ég má til međ ađ minna lesendur míona á hina frábćru bók L.I. Reichenau; Neuland, Umrisse eines Weltildes. Ekki er nóg međ ađ höfundur tali um lífiđ sem hleđslu, líkt og ég - heldur rćđir hann mikiđ um grundvallarhugtök, sem ég hef nefnt lífaflsvćđi og lífstarfsíleiđslu - og svo auđvitađ sjálfsagt framhaldslíf á öđrum jarđstjörnum. Geggjuđ bók sem mađur leggur ekki frá sér.
Sem marglyttur í pytti fúlum fljóta
feysknir, aldnir búkar hlađnir mör.
Af visnum limum flögur húđar hrjóta
heitum ţveita straum á sinni för.
Lötra milli bakka, brautir ţvera
bleikt af klóri, líkţyrnd hrukkudýr.
Verst er augum ţó ađ ţurfa bera
ţau í sturtu, flekkótt, blaut og rýr.
Skelfing er mér bumbult.
Enda búinn ađ snúa mér stanslaust í gröfinni alla vikuna.