Þjóðbók
Mér er sama hvað fólk segir og tuðar. Hálf- og óbyggðu hverfin og stórhýsin í henni Reykjavík eru þau fegurstu sem ég hef augum litið.
Tómas Guðmundsson
Mikið er nú rokið í henni Reykjavík alltaf velkomið og indælt.
Annað en skítablásturinn í Kópavoginum, fimbulgarrinn í Mosó eða andfúlt fjúkið úti á Nesi.
Annað en skítablásturinn í Kópavoginum, fimbulgarrinn í Mosó eða andfúlt fjúkið úti á Nesi.
Tómas Guðmundsson
Ég vissi að vesalings borgin mín
værorðin óttalegt hrörgreni
en helvíter hart ef að strætin þín
heiteftir fíflinu Jörgeni.
værorðin óttalegt hrörgreni
en helvíter hart ef að strætin þín
heiteftir fíflinu Jörgeni.
Tómas Guðmundsson
Guðdómleg er gervöll byggðin
glæsta; Reykjavíkurborg.
Vik er frá því viðurstyggðin
viðbjóðslega, Ingólfstorg.
glæsta; Reykjavíkurborg.
Vik er frá því viðurstyggðin
viðbjóðslega, Ingólfstorg.
Tómas Guðmundsson
Með kvíðagaul í görnum mér
ég geng í djúpum þönkum
um stræti fyllt blóðsognum bönkum.
Það hryggir mig og hjartað sker
að hafa ekki tölu
á fasteignasölum til sölu.
ég geng í djúpum þönkum
um stræti fyllt blóðsognum bönkum.
Það hryggir mig og hjartað sker
að hafa ekki tölu
á fasteignasölum til sölu.
Tómas Guðmundsson
Óskaplega eru hálfbyggðu háhýsin í henni Reykjavík fögur á að líta. Líkust ókleifum, holum hraundröngum. Og ekki spillir blessað dritið úr strjálvængjuðum borgarmávinum fyrir þar sem það lekur seiðandi niður svarta hamraveggina.
Maður fær nú bara gæsahúð – og meira til.
Maður fær nú bara gæsahúð – og meira til.
Tómas Guðmundsson
Á nú ein skitin stytta af mér ræflinum að heita karllæg og einstaklingsupphefjandi? Og stirð?
En ekki hvað? Þetta er fokkings stytta.
Þessir roðamaurar í borgarstjórn geta nú bara troðið þessum „anda nýrrar og frjórrar hugsunar um list“ uppi í opinbera rýmið á sjálfum sér.
En ekki hvað? Þetta er fokkings stytta.
Þessir roðamaurar í borgarstjórn geta nú bara troðið þessum „anda nýrrar og frjórrar hugsunar um list“ uppi í opinbera rýmið á sjálfum sér.
Tómas Guðmundsson
Með Rússagulli Róman
reisir bústað fróman.
Ég vona að verði úr
Vaðlaheiðarvegavinnu-
verkfærageymsluskúr.
reisir bústað fróman.
Ég vona að verði úr
Vaðlaheiðarvegavinnu-
verkfærageymsluskúr.
Tómas Guðmundsson
Hver hefði trúað því fyrir hundrað árum síðan, að líf gæti þrifist á jafn eyðilegum ömurðarbletti og Hafnarfirðinum?
Sjálfur trúi ég því ekki ennþá.
Sjálfur trúi ég því ekki ennþá.
Tómas Guðmundsson
Það má nú margt segja ljótt um blessaða rónana í henni Reykjavík, en ólíkt eru þeir nú samt huggulegri og betur til hafðir en ólukkans ógæfupakkið í Kópavogi og úti á Nesi.
Og betur eygðir.
Og betur eygðir.
Tómas Guðmundsson
Auðvitað er alltaf leitt að sjá reisuleg hús í niðurníðslu, útkrotuð og glerbrotin. Uppfyllt ógæfusömu fólki og hlandlykt.
En það breytir því ekki að niðurníddu grenin í henni Reykjavík eru fegurstu niðurníddu greni veraldar.
Og hlandlyktin klárlega sú sætasta á byggðu bóli.
En það breytir því ekki að niðurníddu grenin í henni Reykjavík eru fegurstu niðurníddu greni veraldar.
Og hlandlyktin klárlega sú sætasta á byggðu bóli.
Tómas Guðmundsson
Djöfull er langt síðan ég komst síðast í góðan skemmtistaðasleik.
Svo hittir maður bara Kjartan Gunnars á djamminu!
Svo hittir maður bara Kjartan Gunnars á djamminu!
Tómas Guðmundsson
Æ hvað ég vildi að menn hættu nú að karpa þetta um borgarmálin sínkt og heilagt. Menn ættu heldur að líta út um glugga og horfa yfir á borgina okkar dásamlega fögru og yndislegu - og þakka guði, forsjóninni og öllu þeirra hyski fyrir að búa ekki í moðerfokking Garðabænum.
1, 2
Fréttir
Lesbók
Úr þjóðbók
Ef umferð um líf þitt er erfið og þung
og illfært að koma sér héðan.
Leggðu þá sköfu að skeggjuðum pung
uns sköllóttur ertu að neðan.
Opnast þá heimsins hýrasta braut
– hólpinn þú gengur í burtu.
En ólukkans lággresið, loðið í graut
liggur í hversdagsins sturtu.
Í lægsta drifi lífið er
landið sjálft með krabba.
Best að hættað barma sér
– og borga allt með Dabba.
Hversu oft þarf mylsnuskrifari að benda fjölmiðlamönnum á að sögnin „fokka“ beygist eins og sögnin „staura“? Það er: fokka - fokkaði - fokkað. Alveg eins og: staura - stauraði - staurað. Fokka beygist veikt. Það blasir við öllum rétthugsandi mönnum.
Þá er ekki minna ömurlegt að hlusta á tuð um að hinn eða þessi sé „fokkt“. Við erum vitaskuld „fokk-uð“.