Fátt er nú um fína þætti
flötum á skjám.
Sáttur væri, ef ég ætti
örlítið klám.
Hippsterinn nefbleikur hímir við vegg.
Hljómsveitin fannst honum óvenju slöpp.
Skimar og gónir sem úlfur á egg
að einhverju kvenslags að taka á löpp.
Að þetta grey skyldi álpast á legg,
agndofa spyr ég mig, rök eru knöpp.
Allt sem hann hefur er húfa og skegg
– við Hörpu loks króknar með fingur við öpp.
Mylsnufan sendi:
„Heill þér Mylsnudreifari, rödd móðurmálsins, verndara tungunnar. Mylsnufan horfði á ambögunámuna Dans, dans, dans á laugardagskvöld. Ekki var það mikil skemmtun. Réttast væri að allir stjórnendurnir í Efstaleiti tækju pokann sinn með málfarsráðunautnum sem virðist algerlega heillum horfinn. Því heitir þessi þáttur Dans, dans, dans? Þarna er í þrígang klifað á ömurlegri dönskuslettu, dans, sem er í besta falli grátleg tilraun til að alþjóðavæða hið ÍSLENSKA orð sem ÍSLENDINGAR á ÍSLANDI skilja og þekkja; hrynskak. Þátturinn á vitaskuld að heita Hrynskak, hrynskak, hrynskak. Eða ef til vill Dansk, dansk, dansk?“
Já, það væri ef til vill ráðlegt, þykir Mylsnudreifara, sem er allskostar ótengdur Mylsnufan því hann er alls ekki Mylsnudreifari sjálfur, heldur bláókunnugur maður úti í bæ.