Mér finnst gott ađ maula ís,
mikiđ fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikiđ er ţađ gaman.
Er annars ađ pćla í ţví hvort ţetta „sko“ eigi kannski ekkert heima ţarna. Ţađ er náttúrulega danska.
Međ kvíđagaul í görnum mér
ég geng í djúpum ţönkum
um strćti fyllt blóđsognum bönkum.
Ţađ hryggir mig og hjartađ sker
ađ hafa ekki tölu
á fasteignasölum til sölu.
Hversu oft ţarf mylsnuskrifari ađ benda fjölmiđlamönnum á ađ sögnin „fokka“ beygist eins og sögnin „staura“? Ţađ er: fokka - fokkađi - fokkađ. Alveg eins og: staura - staurađi - staurađ. Fokka beygist veikt. Ţađ blasir viđ öllum rétthugsandi mönnum.
Ţá er ekki minna ömurlegt ađ hlusta á tuđ um ađ hinn eđa ţessi sé „fokkt“. Viđ erum vitaskuld „fokk-uđ“.
Skrambans, ćtlađi ađ elda jólasúpuna fyrir mömmu og stjúpa, en fattađi ţá ađ ég á ekki jesserót. Hvar fćst svoleiđis? ...Eđa á mađur bara ađ nota gulrót?