Ţetta er nú meiri andskotans helvítis djöfulsins endemis vitleysan í ţessum helvítis kellingum alltaf hreint. Ađ draga mann bláeygđan og náhvítan út á ţennan hispćnska andskotans veraldarhjara. Sitja svo ţarna eins og albínókarfi á kolagrilli og brenna upp viđ hysterískan undirleik stífbotna flamengóglyđrna međ marglita regnhlífđa ólyfan í hendi, deyfđur og duglítill. Helvítis andskotans rugl. Nćst er ţađ Björgvin – og ekkert djöfuls múđur.

Hvađ er svo glatt sem knattar kappar fráir,
er kćtin skín á vonarhýrri brá?
Eins og á HM, leikjum skrýđast skjáir,
skýrist og glćđist hugarkćtin ţá.
Og međan ei er glötuđ heimsins glóra
og glćstar spyrnur lýđum veita spark,
ţá er ţađ víst, ađ blómin traustust tóra
í takkaskóm, sem geta skorađ mark.

Jćja. Nú segir pabbi ađ ég sé orđinn of stór til ađ trúa á jólasveininn. Mér finnst ţađ nú satt ađ segja koma úr hörđustu átt.