horfinn er veturinn trausti.
Megir ţú andskotans volađa vor
verđa sem snarast ađ hausti.
allt í herjans plati.
Áfram lafir okkar jörđ
í alheimsrassagati.
ég ţolekki jafnađarpakk.
Ég ţolekki lesbíur, ţolekki homma
ég ţolekki sjálfan mig. Takk.
er nú mannskapurinn ađ vćta brók yfir einum vesćlum sunnlenskum skelfingarhnerra? Smárćđis bossadilli í fjallkonunni.
Ţađ sem ţessa ţjóđ vanhagar um eru hressileg móđuharđindi. Ţađ er alvöru stöff, eđa svo var hún móđir mín blessunin vön ađ segja.
sem örvingluđ sitjiđ og stariđ
á glitskrúđugt úrkynjađ evróvisjón
uns allt ykkar skynbragđ er fariđ.
og fáiđ ađ skríđí hans kör.
Takiđ svo andskotans efnahagsvandann
og etiđ međ hlandsýrđri mör.
auđvaldspakk međ vélar ţykkar.
Blauđu djöfuls drullusokkar
drattist til ađ skammast ykkar.
– bölvanleg sú skitna iđja.
Frekar má Snoop Doggy-Dogg
daglangt hlustir mínar ryđja.
föđurlandsástina magna.
Saltmet' og súr-
– sauđkindum úr –
án skilyrđa et upp til agna.
Hlýtur ađ vera vindgangurinn, skilst ađ hann fylgi bévítans bótoxinu.
Ef umferđ um líf ţitt er erfiđ og ţung
og illfćrt ađ koma sér héđan.
Leggđu ţá sköfu ađ skeggjuđum pung
uns sköllóttur ertu ađ neđan.
Opnast ţá heimsins hýrasta braut
– hólpinn ţú gengur í burtu.
En ólukkans lággresiđ, lođiđ í graut
liggur í hversdagsins sturtu.
Óskaplega eru hálfbyggđu háhýsin í henni Reykjavík fögur á ađ líta. Líkust ókleifum, holum hraundröngum. Og ekki spillir blessađ dritiđ úr strjálvćngjuđum borgarmávinum fyrir ţar sem ţađ lekur seiđandi niđur svarta hamraveggina.
Mađur fćr nú bara gćsahúđ – og meira til.
Margir hafa komiđ ađ máli viđ mig og spurt mig hvort jólahald sé međ eđlilegum hćtti á öđrum tilverustigum. Svariđ er ekki einfalt. Víđa eru jól ríkur ţáttur í gerkosmísku samfélagsmunstri tilfinningagćddra lífsforma, annars stađar eru ţau vart mćlanleg. Eins og gengur.
Ég hef ţó ţá trú ađ jólaandinn sem slíkur sé alheimsfasti bundinn hinu mikla sambandi, sem allir finna fyrir á einhvern hátt, hvort heldur sem ţeir eru á föstu, fjótandi eđa draumkenndu formi.