Vinur minn í fræðunum, stór og stæðilegur, afar fróður og með mikinn og einlægan áhuga á hvers kyns afkimum mannlegrar hegðunar kom til mín mað grátstafinn í kverkunum og sagðist ekki geta þetta lengur. „Geta hvað?“ spurði ég sakleysislega þó ég vissi fullvel að hann væri að vísa til eldheitra ástaratlota sinna og feitlagna nærsýna bókavarðarins með uppsnúna efrivararskeggið í ónefndri matvöruverslun hér í bæ...

Ég grét mig í svefn í nótt.

Ég saknaði Skjás eins svo skelfilega.
Sérstaklega auglýsinganna.

Dæmigert. Enn og aftur verður notaleg og sálhreinsandi menningarreisa til Glückstadt að víkja fyrir hugardeyfandi flatmögunarferð í Barbaríið. Alltaf skulu þessar kellingar ráða för.